Juan Kabayan | Dapat na bang Lagyan ng Limitasyon ang Interest Rate ng Online Loans sa Pilipinas?
Sa panahon ngayon kung saan mabilis ang pag-usbong ng online lending sa bansa, muling nabubuhay ang tanong: Dapat bang lagyan ng limitasyon ang interest rate ng mga online loan?
Mula pa noong pandemya, paulit-ulit nang lumilitaw ang usaping ito. Ngayong 2025, binigyan ng Securities and Exchange Commission (SEC) ang mga stakeholder hanggang Nobyembre 14 para magsumite ng kanilang opinyon. Layunin ng panukala: protektahan ang mga borrower mula sa sobrang taas na interest. Pero gaya ng maraming bagay sa pananalapi, hindi ito ganoon kasimple.
Mukhang Maganda, Pero May Kaakibat na Panganib
Sino ba naman ang ayaw sa mas mababang bayarin sa utang? Sa mga Pilipinong nalulubog sa triple-digit interest rates, ang interest cap ay parang sagot sa dasal. Pero sa mundo ng pagpapautang, ang interest rate ay hindi basta-basta lang. Ito ay batay sa risk ng borrower.
Kung walang regular na kita, walang credit history, o nasa liblib na lugar ang isang borrower, mas mataas ang panganib na hindi siya makabayad. Kaya mas mataas ang interest. Kapag pinilit ang isang fixed rate, nawawala ang kakayahan ng mga legal na lender na i-adjust ang presyo. Ang resulta? Hindi na sila magpapautang sa mga high-risk borrower.
Sino ang Posibleng Mawalan ng Access?
Ayon sa World Bank, halos kalahati ng mga adultong Pilipino ay unbanked — walang bank account o access sa pormal na credit. Kasama rito ang mga freelancer, online seller, delivery rider, at tricycle driver na may side hustle. Para sa kanila, ang online lending apps ang tanging paraan para makautang.
Pati ang mga micro, small, and medium enterprises (MSMEs)—na bumubuo ng 99% ng negosyo sa bansa—ay umaasa sa digital loans para sa puhunan. Kung ipapatupad ang interest cap, maaaring umatras ang mga legal na lender sa mga lugar na mataas ang risk, at mag-focus na lang sa urban areas. Ang mga pinaka-nangangailangan ng credit ang unang mawawalan.
Aral Mula sa Kenya
Noong 2016, sinubukan ng Kenya ang interest rate cap. Layunin nilang gawing abot-kaya ang credit. Pero ayon sa pag-aaral ng IMF at World Bank, bumagsak ang lending sa maliliit na negosyo. Lumipat ang mga bangko sa corporate clients, at dumami ang illegal lending apps.
Ang mga borrower ay napilitang lumapit sa mga unregulated platforms na may hidden fees, harassment, at privacy violations. Sa halip na protektahan ang consumer, mas lalo silang nalagay sa panganib.
May Mas Matalinong Paraan
Imbes na isang blanket cap, mas mainam ang mga repormang nakatutok sa tunay na problema:
Palakasin ang credit data system para mas maayos na ma-assess ang risk ng borrower.
Bigyan ng insentibo ang legal at ethical lenders para mas lumawak ang kanilang serbisyo.
Palaganapin ang financial literacy para maiwasan ang maling pangungutang.
Labanan ang illegal lending apps sa pamamagitan ng mas mahigpit na enforcement.
Proteksyon na May Kasamang Access
Ang Pilipinas ay nasa mahalagang yugto. Oo, kailangan nating protektahan ang mga borrower. Pero hindi dapat isakripisyo ang access sa legal na credit. Kung gusto natin ng ligtas at abot-kayang pautang para sa lahat—lalo na sa mga unbanked, MSMEs, at mga nag-sideline — ang solusyon ay smart regulation, hindi simpleng limitasyon.
